Το «Στον κύριο Τζέι (Calling mr J)», της Αρετής Μακρολειβαδίτη από την ομάδα «θέατρο εΦ» θα παρουιαστεί στο θέατρο Επί Κολωνώ, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Off-Off Athens!
Μεγαλώνουμε - ίσως αναγκαστικά.
Και αρχίζουν να φαντάζουν παιδιάστικες οι σοβαρές ερωτήσεις.
“Τι θέλεις να γίνεις, όταν μεγαλώσεις;” - “Τι σημαινει το «για πάντα»;”
Ο θεατής παρακολουθεί το άτομο στους χώρους του σπιτιού της, να μιλάει στο τηλέφωνο και να κάνει βιντεοκλήσεις με κάποιον κύριο Τζέι, ο οποίος είναι ο αόρατος συμβουλάτορας. Ο κύριος Τζέι, όπως και η πραγματικότητα, μέσα και γύρω από την πρωταγωνίστρια, αλλά και μέσα και γύρω από τους θεατές, υπάρχει χωρίς να φαίνεται και, κατά περίπτωση, φαίνεται χωρίς να υπάρχει. Μια θέαση του κόσμου όπως τον βλέπει το άτομο μέσα από το πρίσμα της αποπροσωποποίησης*, μέσα και μετά από τις απώλειες που έχουμε ζήσει, έχοντας πια, αναγκαστικά ή όχι, γίνει ένας ενήλικας με τα "όλα" του.
Το έργο αυτό είναι αφιερωμένο σε άτομα ή ιδέες που δεν είναι πια εδώ, αλλά που σμίλεψαν το πρόσωπο που έχουμε σήμερα και με τους μορφασμούς που παίρνουμε όταν μιλάμε ή αντιδράμε, ζούμε την πραγματικότητα που μας χάρισαν εκείνα, και που χωρίς εκείνα, τώρα ίσως και να μην ήμασταν εδώ. Είναι μια αφιέρωση στο διάστημα που μας χάρισε το αληθινό διάστημα, σε μια μπάλα του οποίου έτυχε να γεννηθούμε, άνθρωποι και ιδέες, και για λίγο καιρό συνδεθήκαμε. Και μετά επιστρέψανε εκείνα στο διάστημα. Και ίσως κάποτε ξανασυναντηθούμε.
Η παράσταση, μέσα από χιούμορ και σουρεαλισμό, θίγει θέματα διαταραχών αποπροσωποποίησης και αποπραγματοποίησης, διαταραχές αντίληψης για τις οποίες δεν γίνεται αρκετά λόγος, και για τις οποίες συχνά οι πάσχοντες αμφιβάλλουν, καθώς τείνουν να νιώθουν ότι ψεύδονται οι ίδιοι όταν τις βιώνουν. Οι διαταραχές αυτές κάνουν την πραγματικότητα να φαίνεται σαν ένα σουρεαλιστικό όνειρο και τον εαυτό να φαντάζει σκηνοθετημένος άτσαλα. Όμως δεν κρατάει για πάντα. Μάλλον. Αλήθεια, τι σημαίνει «για πάντα»;
Ημερομηνίες: 26 Μαΐου 20:15, 27 Μαΐου 22:00
Διάρκεια: 60 λεπτά
Χώρος: Θέατρο «Επί Κολωνώ»
Διεύθυνση: Ναυπλίου 12, 10444, Αθήνα
Συγγραφέας: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Σκηνοθεσία: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Δραματουργία: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: θέατρο εΦ – Σοφία Χατζηγιάννη
Φωτισμοί: θέατρο εΦ
Μουσική σύνθεση: Moby και Eli and the Portraits
Μουσική επιμέλεια: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Κίνηση: θέατρο εΦ
Σχεδιασμός αφίσας: Χρήστος Καλογριδάκης
Φωτογραφίες: Αναστασία Ζησοπούλου
Ερμηνεύει: Λένια Κοκκίνου
Το έργο έχει σαν αρχική του έμπνευση την αποκόλληση του εαυτού από την πραγματικότητα, το χάος και την σύγχυση που προκύπτει από την μοναξιά της αποπροσωποποίησης, όταν ο άνθρωπος δεν έχει τρόπο να μοιραστεί όλο αυτό που του συμβαίνει. Το κοινό λαμβάνει αυτή την εξομολόγηση ως μια κατάθεση σε κάποιον αόρατο συνομιλητή, ενίοτε ως κραυγή για βοήθεια, σε στιγμές βρίσκει τον εαυτό του καθένας και καθεμιά στις λέξεις της ερμηνεύτριας.
Δεν είναι όλα, όμως, μαύρα κι άραχλα. Κάποια φαντάζουν έτσι επειδή στο μυαλό μας έχει μονίμως συννεφιά, ή επειδή πασχίζουμε να αναλύσουμε τα πάντα, και δεν ακούμε τον παιδικό εαυτό, ο οποίος είναι πρόθυμος να απαντήσει, άδολα και άκριτα, αδιάκριτα -συνδυασμός ενηλικίωσης- για τους μεγάλους, στις δύσκολες ερωτήσεις. Εμείς, ως ενήλικες, ερχόμαστε ευθέως αντιμέτωποι με τις ημιτελείς απαντήσεις, και στην τελική, αυτό είναι που ρίχνει το βαρόμετρο και έρχεται η συννεφιά.
Ο θεατής μπορεί στο έργο αυτό να βρει τον δικό του “κύριο Τζέι”, να πάρει μαζί μας την τολμηρή απόφαση ότι η ζωή είναι το εδώ και το τώρα και ότι ακόμα και αν νιώθουμε σαν να φοράμε στολή αστροναύτη και η βαρύτητα αποτελεί παρελθόν, θα περπατήσουμε έτσι, άτσαλα, αλλά με σιγουριά. Με χιούμορ. Με διάθεση να καταλάβω όσο χώρο πιάνω στην πραγματικότητα, χωρίς να ρουφιέμαι σε ρούχα που θα’θελα να είναι δικά μου. Η άρση βαρών, εξάλλου, όταν οι λέξεις και οι πράξεις μας αρχίζουν να αποκτούν υπόσταση, είναι ιδιότητα επίκτητη. Έτσι δουλεύει και η αποδοχή. Δεχόμενος/η πρώτα το κενό.